زمستان است …

اینا رو گفتم که بگم این آقا یه دختر کوچولو داره که مثل یه فرشته می‌مونه ولی فرشته‌ای که روح بزرگی داره، دخترک رو بردم تو فروشگاه که براش قاقالی‌لی بخرم، بهش می‌گم شکلات می‌خوای یا پاستیل و یا هر چیز دیگه‌ای که می‌خوای بگو بخرم، دقیقا” جمله‌های خودش: می‌گه شکلات که تازه یه عالمه خریدیم، پاستیل هم هنوز داریم، می‌گم خوب بازم بخر می‌گه وقتی داریم که دیگه نمی‌خریم، هروقت تموم شد می‌گم به مامانم که بخره، الان هیچی نمی‌خوام … یعنی شوک کامل از نوع دوباره زنده کردن یه مرده به من وارد شد، از یه بچه دو سال و نیمه مناعت طبعی دیدم که تابحال از هیچ آدمی در زندگیم ندیدم.

من و خیال و تنهایی کز کرده در گوشه‌ای  زمزمه کنان اسب می‌تازانند.

همیشه باخودم می‌گفتم کاغذ و قلم حریم داره  نباید بیخود کاغذ سیاه کنم، هنوزم نظرم عوض نشده ولی ردکردن این مرحله تمرین می‌خواد به قلمم گفتم خسته نشو و به کاغذ گفتم صبوری کن. یه مشکل دیگه‌ای که دارم اینه که نود و پنج درصد افکارم رو نمی‌تونم روی کاغذ انتقال بدم. اخیرا” گودر این توانایی رو به من داده بود که بنویسم حتی با اینکه می‌دونستم یه خواننده بیشتر نداره ولی چون باید می‌نوشتم، می نوشتم چون دلم می‌گفت بنویس و غلبه می‌کرد به خجالتم، تمرین خوبی بود برام که شاید یه روزی تونستم تو وبلاگی که به قول فامی گرد و خاک گرفته رو گردگیری کنم و دوباره بنویسم.

2. از یه جهتی خوب شد که گودر و کشتن، من اینجا می نویسم، ممکنه ارزش معنایی نداشته باشه ولی برای خودم سراسر مفهومه چون می‌دونم چرا می‌خوام بنویسم.

3. یه سری ازز آدما اول بهار جشن می‌گیرن، یه سری دیگه اول پاییز، خلاصه هرکی می‌تونه یه وقتی رو جشن بگیره منم اول نوامبر رو جشن می‌گیرم، این ماه برای سرآغازی است فراموش نشدنی. با اینکه خیلی سزحال نیستم و دلتنگم ولی جشن می‌گیرمش!

4. امید است که رستگار شوم وهمواره بنویسم فارغ از پرفکت بودن یا نبودن.

5. ترسم که اشک در غم ما پرده در شود         و ین راز سر به مهر به عالم ثمر شود**

———————

* نام قهوه فروشی‌ای است در کانادا که هر سوراخ سنبه‌ای شعبه دارد.

** حافظ

آنکه می‌نویسد با نشانه‌های بیگانه می‌نویسد ولی آنکه می‌گوید با زبان طبیعی حرف می‌زند و آن‌را در روح یک موجود زنده وارد می‌کند پس ارزش معلم از نویسنده بیشتره، نه؟؟؟!!

قبل‌ترها افلاطونو انگار می‌کنم که نفهمیده بودم، هرچند هنوزم همین احساسو دارم.من به خودم قول دادم تا کلاسیک نشناختم و نفهمیدم به سراغ مدرن هرگز نرم حتی اگه تمام عمرم طول بکشه.

امشب کاملا” احساس ناتوانی را تجربه کردم.

دقیقا” “کول ” بودن در زبان و فرهنگ انگلیسی چه معنی می‌ده؟ چرا اینقدر درکش برای من ( و یا ما ایرانیها) سخت و ناماَنوسه، گمانم اینه که ما تو کشورمون هرگز به کارمون نمی‌آد و یا اگه بیاد … نه واقعا” اگه لازم بشه که کول باشیم چه می‌کنیم؟؟؟

پی‌نوشت: من منظورم واژه خونسرد نیست!

از اظهار همیشگی دل‌گرفتگیم سخت بیزارم ولی روزی خواهد رسید که من بیایم اینجا بنویسم که دل‌گرفتگی مرتفع شده و به روزمرگی افتاده‌ام…

فکر می‌کنم وقتی به روزمرگی می‌رسم که کشمکش درونی نداشته باشم و همه چی آ رومه، من چقدر خوشبختمو می‌خونم…

2. دیگه شماره دویی نمی تونه وجود داشته باشه وقتی شماره یک دغدغه باشه…

پی نوشت: از این لحظه های مرتبط زیاد دارم که تناقض رو برام پررنگ تر کرده.

مدت­ هاست که ننوشتم، نه اینکه حرفی برای گفتن ندارم، دارم، ولی نای حرکتم نیست، خسته­ ام و نالان، حتی حال غر زدن هم نداشتم، الان هم ندارم، احساس کردم باید بنویسم تا بدانم که زنده­ ام و باید نفس بکشم­ و عمیق نفس بکشم تا از درون تازه شوم.

دارم تمرین می­کنم که بنویسم چون مد­ت­ هاست که ننوشتم…

” ناموس عشق و رونق عشاق می‌برند                             عيب جوان و سرزنش پير می‌کنند
جز قلب تيره هيچ نشد حاصل و هنوز                           باطل در اين خيال که اکسير می‌کنند”